Cok sevdigim insanlar ve calisma arkadaslarim oldugundan uzun bir aradan sonra bugun gitmek daha guzel geldi.
Gider gitmez Kurumsal Iletisim'e (eski calistigim departman) ciktim. Eski masama nedense yaklasamadim bu huzun coktu icime. Kizlar cok guzel karsiladilar, hepsi civil civil. Omer'i cok sevdiler. Benim ilk hamile oldugumu onlarla paylastigimdan ve 3 senemizin hep beraber gectiginden daha ozel yaklastiklarini hissettim.
Bazi arkadasliklar biraktigin yerden ayni sicaklikta devam ediyor. Iclerinde uzun zamandir gormediklerim konusmadiklarim vardi; ama iste gecen onca zamandan birseyler kalmis ani olarak, ayni yerden devam etmeyi kolaylastiran.
Omer cok cekingen davrandi, kimsenin kucagina gitmek istemedi. Yere biraktigimda ise bacagima yapisti. Cok saskindi. Bu hallerine yeni yeni alisiyorum. Son bir aydir tanimadigi kisileri gorunce cekiniyor. Bu durum umarim kisa surelidir ve umarim gecer. Bunu kendime not edip ne yapmali hemen bir arastirmaliyim. Sicakkanli ve herkesle iyi iliskileri olmasi icin uzerime dusenden fazlasini yapmaliyim. Departmandan ayrildik, indik ilk goz muayenesine. Sukur bi mr sorun yok dedi doktor. 1 sene sonra yeniden gidecegiz.
Omer bugun ilk kez babasinin ofisine gitti. Aslinda hastanede oldugumuz sure icerisinde onca kalabaliga ragmen aglamamasi bile buyuk basari diyebilirim; cunku esim hala ASM de calistigindan ve ben 3 yil calistigimdan neredeyse herkesi taniyoruz, her gordugumuz ile konustuk ve tabi her goren ilk Ömer'e kostugundan biraz saskinlik ve cekingenlik normal kabul edilebilir.
Sonra kahve aldik esimle, ozledigim Colombus cafe'nin lattesi ve samimi calisanlar... Ciktik hastaneden bir ara her aksam yaptigimiz gibi bindik arabaya uzaklastik.
Geride biraktiginizi sandiginiz bazi anilar aslinda hic birakmiyormus sizi. Hep bir yerlerde duruyormus ve insanlarla kurdugunuz muhabbet ya da icten bir merhaba ise sonsuza uzaniyormus. Iyi ki boyle biriyim, iyi ki insanlar cikti karsima ne buyuk mutluluk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder