Hayat ufak guzelliklerde sakli, buyuk mucizelere cok ihtiyacimiz yok aslinda, zaten en buyuk mucize sevdiklerimizle yanyana olmak ya da bir telefon ile sesini duyabilmek.
2012 yilinda yazdigim yazi:
Yil 1985, aylardan Temmuz.
19'unda hayatimin anlami dogdu. Kardesim, dostum ve benim diger yarim.
Her gun hayatima birsey daha katti. Bir suru sey ogretti bana.
İnsanlarin ne kadar minik dogduklarini ilk onu gorunce ogrendim.
Odami, oyuncaklarimi, jelibonu, bonibonu bile paylasmayi ogrendim sayesinde.
Annem ve babam onunla ilgilenirken kiskanmadan beklemeyi ogrendim.
Gulmenin daha guzel oldugunu ogrendim.
Sabrin ne demek oldugunu daha 5 yasindayken beni butun gun lolipop elinde beklediginde ogrendim.
Annemleden gizli birsey yaptigimizda sir saklamayi ondan ogrendim.
Evde hep bir arkadasim vardi, evin eglenceli bir yer oldugunu ondan ogrendim.
Eve yorgun ya da mutsuz geldigimde sarilmanin ne kadar onemli oldugu nasil huzur verdigini ondan ogrendim.
Biriyle yanyana cizgi film izlemenin ne kadar guzel birsey oldugunu ondan ogrendim.
Uzgun ve caresiz hissettigimde de gulebilmeyi ondan ogrendim.
Aglamak isterken bile aglamamayi ondan ogrendim.
İstedigini almayi babama uyguladigi yaratici isteklerle ogrendim.
Gurur duymayi ondan ogrendim.
Abla olmanin tum inceliklerini ondan ogrendim.
Selda'm olmasaydi bunlarin hepsi yarim eksik olacakti. Ondan daha iyi bir kardes hayal bile edemezken mukemmel bir kardesim oldu.
Hayatta bana verilen en guzel armaganlardan biri oldu. Her zaman iyi ki var iyi ki benim kardesim dedim.
Onu cok cok seviyorum. İyi ki dogmus benim canim.
cgs
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder