Yeni Hayat...

Yeni evime tasinmama 1 gun kala, Anadolu Saglik Merkezi’nde bir proje icin tanistirildik. Benim aklimda evden tasinma heyecani ve yogunlugu surekli son kez hersey tamam mi diye dusunuyorum. Check listlerimi kontrol ediyorum, bir yandan da 1 gun izinli olacagimdan isleri toplamaya calisiyorum. Nereden cikti bu proje diyorum icimden, tam yeni evime tasinma heyecani icindeyken. 

Basiskele (su an oturdugum yer) o zamanlar haritada yerini bilmeyi birakin Kocaeli’de oldugunu bile bilmiyorum. Bir organizasyon yapilacak ustelik uzun soluklu. Ne soguk cocuk dedim icimden, ne kadar kendini begenmis. Esim bana e-posta gonderecegini iletti ve ayrildik. 

Tek basima yasadigim minik evimden "baktim evde kesin kalmisim" daha buyuk bir eve geceyim fikriyle yerlesmeyi tamamladim.

Aradan bir sure gecti projeyle ilgi bir e-posta gelmeyince soran e-postalar gondermeye basladim. Cevap hep ayni, ben size haber verecegim Cigdem Hanim! Kisa, oz ve net! Bir sure sonra ilk ziyaret icin randevu saati ve gunu geldi. Bir Pazartesi gunu. Off diyorum onca is arasinda kalk bir de Pazartesi yogunlugunda Kocaeli’ne git! İçimden: Neyse is oldugu icin gorevimiz gidecegiz ayy bu cocukta pek soguk nasil gecer o yol toplanti diyorum icimden. 

Toygun Bey’in Anadolu Grubu Holding binasında isi uzuyor, bir de gec kaliyoruz. Ben tabi sinir kupu. Epey soyleniyorum telefonda. "Iyi bari sakin cocukmus" diyorum icimden, laf etmedi onca cadiligima. Neyse sonunda asagida bekliyorum diye telefon ediyor, 5 dk sonra diyorum intikam icin beklesin biraz diye. Elimde kahvem biniyorum arabasina. 

Ilk goruste ask degil belki ama ikinci goruste ask! 

Arabaya bindigim ilk saniye ne yakisikli cocuk diyorum icimden. Sonra bir konuyorum hic susmuyorum. 10 dakikada tum gecmisini ogreniyorum tabi. Allahim diyorum insallah hislerim tek tarafli degildir.

Iki gun sonra ikinci toplantiya gidiyoruz. Sonrasinda kahve icmeyi teklif ediyor. Oturuyoruz; ama is telefonlarindan pek konusamiyoruz. Isten dolayi zaten telefonlarimiz var birbirimizde, bu sebeple hoslanmanin en onemli isareti telefon alma olayi olayi olmuyor. Ben off diyorum olacak mi bizim durum. Bir isaret bir yakınlik bekliyorum.

Sosyal medyadan bana birseyler yaziyor, tamam diyorum oldu bu is.

Hayatimda ilk kez bir sise sarabi tek basima iciyorum ve tabiki fonda acikli sarkilar. Pelin’i ariyorum, surekli ne olacak diye. Pelin endiseli korkuyor evde bir basima iciyorum diye, gelecegim isyanlarini bastiriyorum.

Sonra bir Pazar yemege cikalim teklifi geliyor, dunyalar benim oluyor. O gun bugundur yemekleri birlikte yiyoruz. (Hos o gun ben heyecandan yemegi birakin kahveyi bile zor icmistim)

Hayat surprizlerle dolu. Ben Istanbul’da, o Kocaeli’nde tam ortada is yerimiz olmasaydi, hayatta tanisamazdik. ASM benim icin o yuzden de ayri ozeldir. Tanistigimiz yerde iki sene sonra oglumuzu kucagimiza aldik. Bunun adi kader mi, sans mi bilmiyorum ama Allah'in gercekten sevdigi kullarindan oldugumuz kesin.

Tanistiktan 4 ay sonra evlenme teklifi etti. Tekliften 4 ay sonra evlendik. Bence kisa bir sure; ama iste olumlu guzel seyler en bastan belli ediyor kendini. Iyiki diyorsun hep. Hic eksik olmasin yanimdan.

cgs